Rock bottom…

Het gaat niet goed. There, I said it. 

Ik heb een zware fysieke beperking en een psychische kwetsbaarheid. Ik denk niet dat de meeste mensen rond mij daarover in shock gaan zijn, maar het is belangrijk voor mezelf dat ik het luidop toegeef.

Deze week was de bodem, denk ik, hoop ik, wat mijn fysieke beperking betreft. 4 dagen in het ziekenhuis voor een kuur met Catapresan om af te kicken van Contramal en Rivotril. Qua pijn is het relatief goed meegevallen. Maar het was fysiek heel zwaar en mentaal enorm confronterend. Het was nodig, maar allesbehalve plezant. En ik wil dit NOOIT nog opnieuw moeten doen. Dat heeft zo zijn gevolgen..

Onder andere bvb dat ik deze post niet in 1x kan typen. Het is te belachelijk voor woorden, maar momenteel is het de realiteit. 

Dus: voorlopig doe ik geen enkele activiteit langer dan 1u. Daarna ga ik naar huis of ik moet ter plaatse kunnen liggen. En ik ga voelen bij mezelf of die grens doenbaar is qua pijn, of dat het nog minder moet. Ik hoop van niet, voorlopig wil ik daar niet over nadenken. Maar het moet bij een minimum aan pijnstilling blijven. In geen geval wil ik terug in dit straatje belanden, waarbij ik telkens meer nodig heb om toch maar over mijn grenzen te kunnen gaan. 

En mentaal, tja, mijn draagkracht is beperkt, duidelijk. Ik ben vroeger gestopt met de behandeling dan de bedoeling was. Daarnaast heb ik heel kundig een aantal flashbacks, angsten en verdriet weggeduwd, maar ik weet wel heel goed dat ze er waren. Dat betekent dat er nog werk is, in de mate van het mogelijke… Misschien meer dan ik denk, of dacht, of wou toegeven.

In elk geval hoop ik dat de mensen rond mij begrip opbrengen voor mijn toestand… Het zal voor mij al moeilijk genoeg zijn om het zelf te aanvaarden. 

Advertenties

Tussen kerst en nieuw…

Even een momentje van bezinning?

Dat zal vooral volgende week zijn. Ik moet namelijk van dinsdag tot zaterdag naar het ziekenhuis. De neuroloog wil me aan een baxter, om af te kicken van Rivotril en Contramal… Ik heb toegestemd, maar ik ontzie het mij immens. Ik heb meestal veel pijn van een baxter (lage pijndrempel) en mijn aders ontsteken er vaak van. Daarnaast heb ik geen flauw idee wat te verwachten van mogelijke afkickverschijnselen… De dokter beloofde wel voor mijn comfort te zorgen, als ik iets negatief ervaar, moet ik het zeggen. En ik ben ook bang voor het alleen zijn, bang dat ik me daar super slecht ga voelen… ‘catastroferen’ zou een gedragstherapeut zeggen. Het helpt niet, maar ik doe het toch.

Erna zou ik terug effect moeten hebben van een lage dosis van die 2 medicijnen. Afwachten maar…

O ja: mantelzorg premie niet gekregen. Ik ga wss in beroep gaan omdat het maar een paar punten scheelt. Ga ik na 6 januari eens op het gemak bekijken.

Over de rolstoel weet ik nog steeds niets… Duimen mag!

De winter komt eraan…

Zei ze op een herfstdag met non stop regen… Was het al maar lente!

Ik schrijf te weinig hier, ik weet het. Maar er gebeurt weinig speciaals naar mijn gevoel.

Mentaal gaat het beter dan eind augustus. De spanning is gezakt, geen drang meer, een stukje rustiger. Maar toch ook veel schommelingen, mee met de pijn, als die er is, dan merk ik dat mijn draagkracht quasi onbestaand is. 

En of de pijn er is… Ik ben zo dom geweest in augustus iets te willen afbouwen, en hopla, daar was de pijn in mijn handen terug. Dus terug verhoogd, wat niet hielp, nogmaals verhoogd, wat gelukkig wel helpt. Maar ik neem nu dus meer dan ervoor, oh ironie.

Daarnaast moet ik mijn 2 verslavende middelen ook even stoppen, 10 dagen om goed te zijn. Ik ben beide keren na 4 huildagen terug herbegonnen… In december ga ik terug naar de neuroloog en vraag ik naar een ondersteunend middel om toch twee keer die 10 dagen te kunnen doen. De bedoeling is dat ik daarna terug meer effect ervan heb, want ik merk dat dat afneemt. En zo blijft het zoeken…

Ik voel me slecht over al die medicijnen en supplementen. Ik verzwaar ook geleidelijk aan, wat op zich geen kwaad kan zolang het de spuigaten niet uitloopt, ik heb al heel mijn leven ondergewicht. Maar elke 100 gram die erbij komt, zet zich volledig op mijn buik… Het resultaat is dat ik 3 maanden zwanger lijk en dat stoort me enorm… Daarnaast maak ik me zorgen om mijn lever en nieren en vraag me af hoe lang die gaan blijven functioneren. Maar wat is het alternatief…? 

Mijn momenten therapie zijn meestal uithuil uurtjes… Mijn psychologe zie ik 2x/maand. Om de 2 maanden de psychiater van mijn laatste opname, afgewisseld met om de 2 maanden de psychiater die me al kent van mijn 16e. Dus in totaal heb ik drie momenten per maand om te spreken. Het zou meer mogen zijn, maar ik moet ook aan de centen denken…

Van centen gesproken, ik deed een aanvraag voor een rolstoel en voor een mantelzorgpremie. Benieuwd… Daarnaast gaat manlief vanaf februari eerst ouderschapsverlof en daarna verlof voor mantelzorg opnemen in 1 dag per week. Dat gaat deugd doen. Een beetje ontlasting voor mij van het huishoudelijk werk, want ik geraak vaak niet rond. Vooral was en strijk blijven liggen. En kuisen is al helemaal geen optie meer. Dus alle hulp is welkom… Het zal helaas ook schelen in de portemonnee, maar ik hoop dat dat meevalt. Ik ga mijn af en toe compenseren met online shoppen wat moeten temperen 😉 

Stilte…

Ik post weinig, ik weet het. Nochtans tijd genoeg, hoor, maar weinig inspiratie. Ik zit een beetje vast op de bodem van een putje, al kan gezelschap daar snel verandering in brengen, maar net daar wringt het schoentje: ik zit teveel tijd alleen.

Tijd om de pijn te voelen, na te denken,… 

Mijn onvrede met dit lichaam en de consequenties die het heeft op mijn leven lijkt alleen maar toe te nemen… Kwaadheid en frustraties stapelen zich op, uiten zich in de vorm van prikkelbaarheid en drang tot automutileren. Niet ok… 

Ik hoop dat het nieuwe schooljaar, iets meer structuur, hopelijk wat meer contact mijn gevoel krijgt opgekrikt. Anders zou het wel es een heel donkere winter kunnen worden…

Vervolg therapie…

Het is hier al even stil. Ik zit nochtans niet stil (liggen daarentegen…). 

Mijn ambulante therapie loopt goed. De klik is er, en het zijn energie vretende, diepgaande gesprekken. Nog steeds rond vroeger, maar ook rond lichaamsbeeld, vrouwelijkheid,… Ik word een beetje ouder *kuch* en die onderwerpen kwamen nog maar weinig aan bod. Wat dat betreft is het goed dat ik eindelijk een vrouwelijke therapeute heb.

De vakantie kabbelt intussen rustig verder, we zijn al een stuk over de helft. Het loopt eigenlijk wel goed. Het was even wennen aan een terug werkende man, maar Kasper en ik vinden onze draai wel weer. Alleen het in bed steken is om één of andere reden een echt frustratie moment geworden waarin Kasper hopeloos traag is en niet luistert, het is een gigantische oefening in geduld hebben en laat me daar nu juist niet sterk in zijn… Maar we leren eruit, dat wel. En de mantra ‘het is een fase’ blijft van toepassing. 

Voor het eerst in mijn leven probeer ik af te vallen. Ja, je leest het goed. Mijn buik is groter geworden dan mijn borsten en ik ga absoluut niet akkoord met die verhouding! Hoewel ik eigenlijk geen gewicht kan missen, maar dat buikje moet kleiner, punt. Dus hopelijk wil het nu weer wat krimpen…

En daarnaast ben ik nog met ‘iets groots’ bezig, waar weinig mensen van op de hoogte zijn en dat wil ik nog even zo houden. Maar jullie mogen alvast duimen dat het lukt! 

Linkin Park

Ik vond het altijd een beetje belachelijk als mensen aangedaan waren van het overlijden van ‘een beroemdheid.’ Ik bedoel, komaan, je kent die toch niet echt?

En gisteren lees ik dat de zanger van Linkin Park gestorven is. Zelfmoord, godverdomme. Dees komt wel ff binnen…

Niet dat ik verrast ben… Je kunt maar zo nagels met koppen slaan in je teksten als je zelf weet wat het is. The darkness… Het worstelen met je verleden, je demonen, het leven,… 

Het spijt me dat het je genekt heeft, Chester. Het spijt me dat je gisteren de andere kant niet meer kon zien, dat reddende telefoontje niet meer kon doen. 

Ik geloof helaas niet in ‘iets hierna’, die RIP typen voelt altijd wat belachelijk ook. Het schiet tekort voor mij. Je ‘rust’ niet, je bent er niet meer. Ik wou dat je die rust bij leven had gevonden… 
In elk geval, ik draai je platen verder, en ik schreeuw ze af en toe nog mee, zij het minder intensief dan in mijn depri periodes. Maar ik blijf ze koesteren. Nagels met koppen, Chester. Nagels met koppen.
Respect. 💕

(niet) normaal

“Jij bent NIET NORMAAL!”

Man, dat kwam binnen… Mijn vader riep het me luidkeels toe. Ik vluchtte, huilend, naar mijn kamer.

Een jaar daarvoor had ik een zelfmoordpoging gedaan om niet meer naar mijn compleet gestoorde moeder op bezoeksrecht te moeten gaan en daarop volgde een zware depressie. Ik was net hersteld en terug thuis uit opname.

Een paar maanden later nog eens. “Jij bent NIET NORMAAL! Jij bent ZIEK! Jij hebt hier niets te zeggen!” Ik was eens te laat thuis gekomen van een uitje met een vriendin en had enkel via sms verwittigd. Jadadde. 

En opnieuw kwam het zwaar binnen. Ik vluchtte terug naar mijn kamer en de volgende dag vluchtte ik voorgoed van huis weg. 17 jaar en één sportzak op mijn fiets gebonden. 

Gelukkig vond en kreeg ik opnieuw hulp. Het heeft me jaren therapie gekost om te staan waar ik nu sta. En toch, op de moeilijke momenten flikkert het soms nog in mijn hoofd, als een kapot reclamebord, in vette letters “JIJ BENT NIET NORMAAL!”

Ik weet intussen dat de waarheid ergens middenin ligt. Ik heb een zware rugzak mee, ik heb een psychische kwetsbaarheid die me gevoelig maakt voor depressie. 

Maar ik ben bovenal mama, partner van, vriendin van, en al zeg ik het zelf, die rollen gaan me goed af. 

En eerlijk, ik zit nu al zo lang in die wereld van de GGZ, niemand, maar werkelijk niemand kan zeggen nooit psychische problemen te krijgen. In hoe ik nu naar de wereld kijk, is de meerderheid ‘afwijkend’, ‘anders’. Meestal zelfs op een mooie manier.

Maar met stip op 1 een gedeelde plaats voor mijn gestoorde moeder en mijn emotioneel afwezige vader. ZIJ waren niet normaal. Door hen ben ik niet opgegroeid in een warm, veilig nest, zoals het hoort.

Door hen denk ik nu nog, als ik iemand een paar dagen niet hoor ‘oei? Willen ze me niet meer?’ om mezelf daarna te corrigeren ‘je doet het weer, Katja. Stop met naar je vader te luisteren.’ Het blijft een gevecht.

Maar dankzij dat ben ik vanbinnen ook een goede hulpverlener geworden. Kan ik dat nu bundelen met mijn ervaringskennis en op mijn manier proberen anderen te helpen. En ik ben helemaal gestopt met ook maar te proberen ‘normaal’ te zijn. Wat betekent het uiteindelijk ook ‘volgens de norm’. Ach. Wees jezelf. Anderen genoeg 😉