Linkin Park

Ik vond het altijd een beetje belachelijk als mensen aangedaan waren van het overlijden van ‘een beroemdheid.’ Ik bedoel, komaan, je kent die toch niet echt?

En gisteren lees ik dat de zanger van Linkin Park gestorven is. Zelfmoord, godverdomme. Dees komt wel ff binnen…

Niet dat ik verrast ben… Je kunt maar zo nagels met koppen slaan in je teksten als je zelf weet wat het is. The darkness… Het worstelen met je verleden, je demonen, het leven,… 

Het spijt me dat het je genekt heeft, Chester. Het spijt me dat je gisteren de andere kant niet meer kon zien, dat reddende telefoontje niet meer kon doen. 

Ik geloof helaas niet in ‘iets hierna’, die RIP typen voelt altijd wat belachelijk ook. Het schiet tekort voor mij. Je ‘rust’ niet, je bent er niet meer. Ik wou dat je die rust bij leven had gevonden… 
In elk geval, ik draai je platen verder, en ik schreeuw ze af en toe nog mee, zij het minder intensief dan in mijn depri periodes. Maar ik blijf ze koesteren. Nagels met koppen, Chester. Nagels met koppen.
Respect. 💕

(niet) normaal

“Jij bent NIET NORMAAL!”

Man, dat kwam binnen… Mijn vader riep het me luidkeels toe. Ik vluchtte, huilend, naar mijn kamer.

Een jaar daarvoor had ik een zelfmoordpoging gedaan om niet meer naar mijn compleet gestoorde moeder op bezoeksrecht te moeten gaan en daarop volgde een zware depressie. Ik was net hersteld en terug thuis uit opname.

Een paar maanden later nog eens. “Jij bent NIET NORMAAL! Jij bent ZIEK! Jij hebt hier niets te zeggen!” Ik was eens te laat thuis gekomen van een uitje met een vriendin en had enkel via sms verwittigd. Jadadde. 

En opnieuw kwam het zwaar binnen. Ik vluchtte terug naar mijn kamer en de volgende dag vluchtte ik voorgoed van huis weg. 17 jaar en één sportzak op mijn fiets gebonden. 

Gelukkig vond en kreeg ik opnieuw hulp. Het heeft me jaren therapie gekost om te staan waar ik nu sta. En toch, op de moeilijke momenten flikkert het soms nog in mijn hoofd, als een kapot reclamebord, in vette letters “JIJ BENT NIET NORMAAL!”

Ik weet intussen dat de waarheid ergens middenin ligt. Ik heb een zware rugzak mee, ik heb een psychische kwetsbaarheid die me gevoelig maakt voor depressie. 

Maar ik ben bovenal mama, partner van, vriendin van, en al zeg ik het zelf, die rollen gaan me goed af. 

En eerlijk, ik zit nu al zo lang in die wereld van de GGZ, niemand, maar werkelijk niemand kan zeggen nooit psychische problemen te krijgen. In hoe ik nu naar de wereld kijk, is de meerderheid ‘afwijkend’, ‘anders’. Meestal zelfs op een mooie manier.

Maar met stip op 1 een gedeelde plaats voor mijn gestoorde moeder en mijn emotioneel afwezige vader. ZIJ waren niet normaal. Door hen ben ik niet opgegroeid in een warm, veilig nest, zoals het hoort.

Door hen denk ik nu nog, als ik iemand een paar dagen niet hoor ‘oei? Willen ze me niet meer?’ om mezelf daarna te corrigeren ‘je doet het weer, Katja. Stop met naar je vader te luisteren.’ Het blijft een gevecht.

Maar dankzij dat ben ik vanbinnen ook een goede hulpverlener geworden. Kan ik dat nu bundelen met mijn ervaringskennis en op mijn manier proberen anderen te helpen. En ik ben helemaal gestopt met ook maar te proberen ‘normaal’ te zijn. Wat betekent het uiteindelijk ook ‘volgens de norm’. Ach. Wees jezelf. Anderen genoeg 😉

Conferentie Herstel

Deze voormiddag volgde ik een workshop rond zelfonthulling en her-stellen als hulpverlener. Het was best wel boeiend. Even wennen aan het feit dat ik toevallig de enige ervaringswerker was in de groep, maar aangezien ik me ook nog steeds hulpverlener voel, was ik na een tijdje wel op mijn gemak.

En het raakte me wel eens te horen wat hulpverleners juist als knelpunten ervaren bij het invoeren van een nieuwe visie, ik weet uiteraard al langer dat er bij sommige mensen weerstand is, maar ik kan het nu een stuk beter plaatsen. 

Het is idd geen gemakkelijke job, je bij iedere patiënt opnieuw en vaak af te vragen of je aanpak goed is, je telkens opnieuw af te stellen en te zoeken naar de grens van hoe nabij je kan/mag komen. 

Maar er wordt over nagedacht, en dat is een goede zaak. Ik hoop dat de conferentie nog wat nazindert.

Ik kon helaas maar 1 workshop van de voormiddag volgen, mijn lichaam bepaalt die grens. As usual. 

Een iets andere kijk op #13reasonswhy

Sinds enige tijd kan je op Netflix de serie ’13 Reasons Why’ bekijken. Het deed heel wat stof opwaaien, vooral omdat er een paar expliciete scènes inzitten, waaronder het in beeld brengen van de zelfmoord van hoofdpersonage Hannah Baker. Het is algemeen geweten dat zo’n beelden voor sommige mensen drempelverlagend kunnen werken en aanzetten tot een poging.

MIJN VERHAAL

Bij wijze van duiding: ik was bijna 17 toen ik zelf een zelfmoordpoging ondernam. Niemand had dat toen zien aankomen, ondanks alle signalen. Niemand die het toen begreep, want ik had geen woorden voor mijn verhaal. Als ik mijn verhaal nu vertel, begrijpt quasi iedereen het (uitgezonderd mijn ouders, helaas). Ik bekijk die serie dus ook vanuit deze achtergrond.

‘Niemand die het toen begreep.’

Sommige kritieken zijn terecht. Expliciet zelfmoordscènes tonen: nooit een goed idee. Halfweg de serie kan je misschien denken: wat een highschool DRAMA, als in hopeloos overdreven. Maar als je het uitkijkt, dan hoop ik dat je ook net iets anders kan denken. Dan hoop ik dat je beseft dat wat voor één persoon erg is, dat ook écht voor die persoon is. Dan hoop ik dat je beseft dat enkel aflevering 12, de verkrachting van hoofdpersonage Hannah, dat dat alleen al reden genoeg kan zijn.

TUNNELVISIE

Maar bovenal hoop ik dat je beseft dat elke zelfmoord het einde is van een proces, bij sommige kort, bij sommige heel lang, maar gemeenschappelijk is de tunnelvisie op het einde, het geen uitweg meer zien. En uitgerekend jongeren denken vaak heel extreem zwart-wit. Het is niet aan ons om hun rekening te maken…

Ik hoop dat het je leert signalen serieus te nemen en niet af te doen als drama of aandacht vragen. Misschien kan jij wel voor die persoon de stap zijn naar hulpverlening. Verlaag de drempel, neem weg het taboe. Om hulp vragen, is zo moeilijk… Iemand die oprecht vraagt “Gaat het een beetje? Ik zie dat je het moeilijk ​hebt.” kan een enorm verschil maken.

“Gaat het een beetje? Ik zie dat je het moeilijk ​hebt.”

En nee, als je geconfronteerd wordt met zelfmoord, draai die redenering niet om. Schuldgevoelens zijn normaal, maar ook zo nutteloos.

En vooral, laat meer middelen gaan naar geestelijke gezondheidszorg en preventie… Het is zo hard nodig. Drempelverlagend werken. Zorg aan huis. Pleegzorg voor de onhoudbare thuissituaties. Enzovoort. Er is nog zoveel werk te doen… Zoveel zelfmoorden per dag. Zoveel pogingen. Dat is het topje van de ijsberg. Je kan alleen maar gissen hoe enorm veel mensen met gedachten aan zelfdoding rondlopen.

PREVENTIE

Weet je, quasi elk mens worstelt wel ergens mee. Dat besef alleen al en het durven delen van wat voor jou zwaar weegt, kan een groot verschil maken. Nee, het neemt je problemen niet plotseling weg. Nee, die wanhopige gedachten van “ik kan op deze manier niet meer verder” gaan er niet op slag mee weg. Maar het kan wel stap één zijn naar herstel. Het kan je misschien even laten voelen dat je er niet alleen voor staat. Het kan je misschien even dat perspectief tonen dat niets eeuwig hetzelfde blijft, dat alles voorbij gaat, de goede dingen, maar ook de zware dingen.

“Als je geen uitweg meer ziet, is er altijd nog een weg doorheen.”

Toen ik zelf heel diep zat, las ik ergens de volgende zin: “Als je geen uitweg meer ziet, is er altijd nog een weg doorheen.” Het is me altijd bijgebleven. Het is zó waar. Ga in therapie. Ga er doorheen. Geef jezelf die kans. Want wat erna nog kan komen, is het zo waard… Je hoeft me niet te geloven, hoor. Maar probeer het toch maar. 😉

Terug ambulant starten?

Ik heb het weer moeilijker de laatste tijd… Heb op 6 mei een afspraak gemaakt met een psychologe. Ik ken haar van in Pittem, ze deed daar toen haar laatste jaar stage, jong meisje dus, maar er was wel een klik. Ik zou graag om de 2 weken kunnen gaan en wat ventileren, dat mijn ‘emotioneel vat’ weer wat verminderd…

Zal zien hoe het eerste gesprek verloopt.
Maar duur he… 55 euro voor 60 minuten… Wekelijks is dus zeker geen optie.
Het voelt weer een beetje als falen hoor, terug ambulant therapie volgen… Maar mijn situatie suckt zo zwaar, wat ondersteuning is echt wel welkom..

Hoe blijf ik overeind?

Ik stuurde mijn herstelverhaal door naar een paar mensen van de Pit groep en kreeg o.a. deze vraag… 

Ik antwoordde uitgebreid:

Na Pittem heb ik een stuk of tien sessies gedragstherapie gedaan bij Brecht Noyez, werkt bij het acuut mobiele team. Samen met het boek ‘uit je hoofd, in het leven’, was dat een echte eye opener. Het heeft me geleerd dat gedachten ‘maar’ gedachten zijn. Dat emoties ‘maar’ emoties zijn. Er bestaat een afstand tussen mezelf en die dingen, ik BEN ze niet. Das uiteraard theorie, maar op dat moment hielp het me echt wel om een stukje vrede te vinden en minder overspoeld te worden. 

Ik ben toen ook begonnen met een ‘positivity jar’, een beetje gepimpte glazen bokaal die naast mijn bed staat met een stapeltje kleine briefjes naast. Voor ik ga slapen, schrijf ik de positieve dingen van die dag op, hoe klein ook. Soms zijn er geen… Dan probeer ik alleen te zien dat de pot geleidelijk aan wel vult en dat er dus wel positieve dingen zijn..

Van juni tot januari heb ik het ondanks dat heel zwaar gehad. De pijn nam toe, in opstoten, steeds meer. Ik kon mijn gsm niet meer vasthouden van de pijn in mijn handen. Laat dat nu net dé afleiding zijn in de saaiheid van mijn dagen: de smartphone en het www. Facebook, Twitter, ik ben zwaar verslaafd aan dat beetje sociaal contact. En toen ging zelfs dat niet meer. Ik heb de ogen uit mijn hoofd gejankt, echt. Tot ik eindelijk medicatie vond die hielp. De pijn in mijn handen is zo goed als weg. Ik heb enkel nog mijn ‘normale’ pijn. En weet je, ik kan daar bij momenten echt dankbaar om zijn. Ik ben dankbaar voor elke dag dat ik mijn handen kan gebruiken – en doodsbang dat het gaat terug komen…

Daarnaast leef ik zoveel mogelijk in het hier en nu. Enkel wat vandaag op het programma staat: de zorg voor mijn zoontje, de kleine huishoudelijke taken die ik kan, de kine oefeningen elke dag, afgewisseld met de vele uren die ik plat lig en verdrijft met het www, een middagdutje, soms een serie, en proberen me niet nutteloos te voelen, maar te zien als oplaadmomenten om daarna weer iets te kunnen…. 

Ik geniet zoveel mogelijk van de kleine dingen. De kat die bij mij komt spinnen. Een tas koffie met een vriend. Twee uurtjes max op café of restaurant, met ondersteuning van medicijnen. Die leuke, sociale activiteiten plan ik zo ver mogelijk vooruit en als ik es vooruit kijk in de agenda probeer ik alleen die te zien, niet de vele, lege dagen. Ik probeer me recht te houden aan die dingen.

De online hulpverlening loopt niet echt... PIT en tandemwerkgroep zijn een fijne afwisseling, even mijn hersenen kunnen gebruiken, maar het is zo beperkt in tijd. Ik had echt gehoopt op de kerngroep Herstel, mss naïef, maar het leek me een stap vooruit, mss een kans voor de toekomst. Het mocht niet zijn… Ik voel me nog steeds hulpverlener in hart en nieren, ik weet heel goed, perfect geïntegreerd, hoe mijn ervaringskennis te gebruiken, en ik kan er quasi niets mee doen. Dat doet pijn.  Maar het is nu zo en een potje janken mag, maar verandert niets… Ik moet het doen met wat er nu is en met de beperkingen die er nu zijn. De blog is af en toe eens ventileren en hopen dat iemand er misschien ooit iets aan heeft, maar voor de reacties moet je het niet doen.

Zo probeer ik overeind te blijven.Mijn zoon is 1 van de grootste drijfveren. Hij mag me af en toe verdrietig zien, hij weet dat ik pijn lijdt, maar ik hoop vooral ook dat hij later kan zeggen dat ik desondanks gelukkig was. Instorten is gewoon geen optie meer, hij is te oud, hij gaat het beseffen. Ik heb mezelf gezworen dat ik nooit een kopp-kind zou maken van mijn kind. Ik moet en zal er zijn voor hem, al is het de enige ‘carrière’ die ik in mijn leven kan uitbouwen, ik zweer dat ik er altijd voor hem ga zijn. Al kan ik niet werken, ik kan wel een kind opvoeden… 

Weet je, ik heb in mijn leven 2,5 zorgeloze jaren gekend. Van mei 2007 tot december 2009. De rest was pijn, psychische of fysieke, en overleven. Dus ik denk dat ik gaandeweg wel goed geworden ben in dat overleven.

Nu probeer ik mijn energie te steken in naast dat overleven, ook een beetje te genieten. Van de Ieniemienie kleine dingen. Want het is toch daarmee dat ik het moet doen. Dat is blijkbaar mijn levensles. Ik huil als ik dit typ, maar de kat ligt naast me te spinnen en mijn koffie wordt koud. Het leven roept. Ik ben al blij dat ik dat nu kan horen, vroeger ging het aan me voorbij. Misschien word het ooit wel makkelijker…

Ik schreef er niets over…

… en dat volledig onbewust. Echt waar.

Terwijl ik het hier wel deed: https://ervaringsblog.wordpress.com/2016/07/07/mijn-broer/?preview=true

Ik besefte het pas toen ik mijn verhaal herlas. Hé, er staat niets in over mijn broer. En de vraag: moet ik dat nu toch doen? Gaan de mensen die mij en mijn verhaal kennen, denken dat ik niet durf?

Maar weet je? In heel mijn verhaal, is het stuk over mijn broer een detail. Het is bijlange niet het belangrijkste. Meer zelfs: hij is het vermelden niet waard. In vergelijking met hoe mijn ouders mij behandeld hebben… 

Dus nee, ik verander het niet meer. Niet omdat ik niet durf. Omdat het niet hoeft. Het is mijn klein deeltje in mijn hoofd. En het zit daar goed. Het draagt niets bij aan mijn herstelverhaal. Jij, klein deel, hebt me niet gevormd. Mijn ouders hebben me misvormd. ZIJ zijn hier de grote boeman.

En nu is het welletjes voor vandaag.